Top 5 lelijkste auto's die Nederland de afgelopen jaren heeft gezien
Sommige automodellen wisten wel heel massaal tot de conclusie te leiden dat de ontwerpers misschien net even een dagje vrij hadden moeten nemen. Dit zijn de vijf auto's die de afgelopen jaren in Nederland te koop waren en waar werkelijk niemand om huilde toen ze uit productie gingen.
5. Citroën C3 Pluriel (2003-2010): de identiteitcrisis op vier wielen
Citroën wilde met de C3 Pluriel iets bijzonders creëren: een auto die alles kon zijn. Cabrio? Check. Targa? Check. Busje? Ook dat. Het probleem? Hij deed geen van deze dingen goed.
De Pluriel had vijf verschillende dakinstellingen, van volledig gesloten tot helemaal open. Klinkt leuk, maar in de praktijk betekende het een dak dat nooit goed paste, altijd rammelde en in geen enkele configuratie echt fraai oogde. De dakdelen moesten handmatig worden verwijderd en ergens worden opgeborgen - en waar berg je drie losse dakdelen op in een kleine stadsauto?
Het resultaat was een C3 met vreemde proporties, een overdaad aan zichtbare naden en kieren, en een achterkant die er altijd uitzag alsof er iets ontbrak. De Nederlandse autopers was mild, het publiek minder. De Pluriel verdween in 2010 even geruisloos als hij was gekomen.
4. Chrysler PT Cruiser Cabrio (2005-2008): retro charm die niet cabriolet kon worden
De gewone PT Cruiser was al een controversieel ontwerp - een retro-geïnspireerde MPV die of charmant of afgrijselijk was, afhankelijk van je smaak. Maar toen Chrysler besloot er een cabrioversie van te maken, sloeg het sentiment massaal om naar die laatste categorie.
Het probleem zat hem in de proporties. De PT Cruiser was ontworpen als een hoge MPV met stromende lijnen. Hak je daar het dak af, dan hou je een auto over die eruitziet als een badkuip op wielen. De enorme C-stijlen bleven staan om de structurele stijfheid te behouden, wat resulteerde in bizarre doorkijklijnen en het gevoel dat je in een bunker reed in plaats van een open auto.
Bovendien woog de cabrio 200 kilo meer dan de reguliere versie, wat de toch al niet sportieve prestaties verder temperde. In Nederland werd de PT Cruiser Cabrio vooral een curiositeit, een auto die je zag en waar je je over verbaasde. Niet per se in positieve zin.
3. Toyota Previa (1990-2000): de ruimtecapsule die te ver ging
De Toyota Previa, in Nederland ook wel aangeduid als 'het ei', probeerde het MPV-concept te herdefiniëren met een radicaal aerodynamisch ontwerp. Het resultaat? Een auto die eruitzag alsof hij rechtstreeks uit een sciencefictionfilm uit de jaren 80 kwam - en dan niet een van de goede.
De eerste generatie (1990-2000) had een eivormige carrosserie die bedoeld was om de luchtweerstand te minimaliseren. De motor lag onder de voorstoelen, wat zorgde voor unieke packaging maar ook voor een extreem vreemde voorkant met een neus die leek op die van een walvis. De koplampen waren kleine spleetjes, alsof de auto voortdurend tuurde.
De tweede generatie (2000-2006) was iets conventioneler maar bleef het eigenaardige eivorm-thema voortzetten. In een tijd waarin MPV's steeds strakker en moderner werden, bleef de Previa vasthouden aan haar ruimtevaartuig-esthetiek.
Hoewel de Previa technisch goed in elkaar stak en betrouwbaar was - het is tenslotte een Toyota - kon dat de meeste Nederlandse kopers niet overtuigen. Het bleef een zeldzame verschijning op onze wegen.
2. Fiat Multipla (1998-2010): het design dat niemand had gevraagd
De Fiat Multipla is waarschijnlijk de meest iconische auto op deze lijst, maar dan in de zin dat vrijwel iedereen het erover eens is dat het een designramp was. Fiat koos voor een radicaal 3+3 zitconfiguratie met drie individuele stoelen voorin én achterin, wat resulteerde in een extreem brede maar korte auto.
Het meest opvallende kenmerk was de dubbele voorruit-constructie. De Multipla had feitelijk twee 'lagen' glas boven elkaar, wat leidde tot bizarre reflecties en een voorkant die eruitzag als een insect met veel te grote ogen. De carrosserie was bol, bultig en had absoluut geen vloeiende lijn te bekennen.
In 2004 probeerde Fiat het ontwerp te 'normaliseren' met een facelift die de meest extreme elementen verzachtte. Maar de schade was al aangericht. De Multipla bleef het mikpunt van spot, ondanks het feit dat de ruimte en functionaliteit eigenlijk uitstekend waren. In Nederland bleef de Multipla een curiositeit, vaak gezien als firmawagen bij sociale instellingen die praktisch ruimte boven uiterlijk verkozen.
1. SsangYong Rodius (2004-2019): de zeekoe op wielen
En dan de winnaar - of moet we zeggen verliezer - van deze lijst. De SsangYong Rodius, bijgenaamd 'de zeekoe', is wellicht de lelijkste productieauto die ooit op Europese wegen heeft gereden.
De Rodius was bedoeld als een ultra-praktische MPV met ruimte voor wel elf passagiers in sommige configuraties. Maar waar andere fabrikanten probeerden om grote MPV's nog enigszins aantrekkelijk te maken, leek SsangYong alle designprincipes overboord te hebben gegooid.
De voorkant had kleine, zielige koplampen die volkomen verloren gingen in een enorme, bolle neus. De zijkant leek op die van een busje, maar dan zonder de functionele rechtheid. In plaats daarvan koos SsangYong voor vreemde rondingen die nergens heen leken te leiden. De achterkant was letterlijk afgehakt, alsof het budget of de inspiratie halverwege op was.
De proporties waren compleet verkeerd: te hoog, te bol, te kort voor zijn hoogte. Het geheel deed meer denken aan een mislukt design voor een futuristisch ruimteveer dan aan een auto die mensen vrijwillig zouden willen bezitten.
Toch was de Rodius verrassend populair bij taxichauffeurs en grote gezinnen die puur voor praktisch nut gingen. De auto bood ongekend veel ruimte voor weinig geld. Maar mooi? Nee, dat werd hij nooit. In 2013 kreeg de Rodius een facelift en een naamswijziging naar 'Turismo', alsof een nieuwe naam de designzonden kon uitwissen. Dat lukte niet.
Waarom gingen deze ontwerpen zo mis?
De gemene deler bij al deze auto's is dat de ontwerpers probeerden iets radicaals te doen, functie boven vorm, aerodynamica boven esthetiek, of gewoon anders zijn om anders te zijn. Soms werkt dat, denk aan de originele Renault Espace of de baanbrekende Renault Avantime. Maar vaker resulteert het in auto's die hun tijd ver vooruit waren, of juist compleet mis zaten.
De markt heeft inmiddels zijn oordeel geveld. Geen van deze modellen bestaat nog in de originele vorm. De meeste verdwenen geruisloos, sommige werden totaal herzien. Wat blijft is de herinnering aan vijf auto's die bewezen dat schoonheid inderdaad in het oog van de kijker ligt - en dat soms alle kijkers het eens zijn.
Heb je ooit één van deze wagens gereden? Of ken je nog lelijkere exemplaren die ons zijn ontgaan? De Nederlandse wegen hebben in 25 jaar veel voorbij zien komen, en niet alles was even fraai.
